Hoi! An 1

(Wereld)burgers

Schippers Ahoy!
Zeemansbenen, kweken we hier in Nha Trang! Na een dagje op het strand, deelden we de boot met zeer bonte groep. Vietnamezen, Amerikanen die hier als jonge knapen vochten, Russen en meer US-burgers. Daarover gesproken: we hebben net een Texas-hamburger achter de kiezen, sterk gelijkend op de Mac Donald's van bij ons (copy copy: ook dat is Vietnam). De Aziatische uitbater van het tentje had CNN opstaan en was zo mogelijk nog blijer dan wij met de overwinning van Obama in Amerika. Hij begon meteen het nieuws voor ons samen te vatten, handig zo'n sprekende krant, en trakteerde ons na ons hamburgermenu nog een traditoneel kopje Vietnamese thee. Cheers Obama! Maak je beloftes nu maar waar, want zelfs de sympathieke uitbater van een namaak, mini-Mac-Donald's in Nha Thrang hangt aan je lippen en vergeet zijn frituurvet! De Amerikanen die we onderweg ontmoetten verwachten minstens even veel van hun nieuwe president. Grote veranderingen, vrede, economische stabiliteit. MacCain had dat nooit kunnen waarmaken, dus gelukkig dat die verloor want als deze bejaarde won zouden ze naar eigen zeggen allemaal verhuizen (waaronder naar België) dus nog een reden om te feesten vandaag:-)
De Amerikanen op onze boot waren trouwens al flink aan het vieren voor de verkiezingsuitslag bekend was. De Vietnamese bemanning moest hun geïmproviseerde instrumenten maar bovenhalen en enkele Vietnam-veteranen en hun vrouwen stonden op het dek te dansen! Wij deden het in vergelijking heel rustig aan: Koen kon zich eindelijk uitleven met zijn vislijn die hij enkele dagen geleden kocht. Hij haalde zekerst zes vissen boven, exotische exemplaren die we braafkes terug in zee kieperden. Tot een van de bootmannen onze vangst bewonderde en de twee grootste mee naar huis als avondeten nam... Swat, hopelijk maakt het mager ventje er een paar lekkere fishburgers van. De vissen werden met het vorderen van de dag ook alsmaar groter (geen vissersbluf: foto's als bewijs!) Gelukkig duurde ons boottochtje maar tot half vijf, want wie weet wat voor kanjers we dan aan de haak sloegen...
xxx

Koen heeft beet

Amerikanen gooien verkiezingsstress overboord

Straffe koffie in Saigon

Van het rustige My Tho naar het hectische Saigon: het contrast na een busrit van anderhalf uur (peanuts voor ons) is ongelooflijk groot. Een aantal medereizigers vonden de drukke hoofdstad maar niks. En ja, er staat veel beton en oversteken tussen de vele brommertjes doe je best op de Vietnamese manier (niet denken, gewoon gaan...) wil je ooit aan de overkant geraken. Ongelukken tussen de vervuilertjes zorgen dagelijks voor 3.5 doden per dag en er komen elke 24 uur 1000 brommers bij. Gelukkig draagt bijna iedereen ondertusssen helmen, uitgezonderd klein mannen. Die zitten flink vooraan, soms tussen hun beide ouders ingeklemd, en weten perfect hoe ze hun handjes rond het stuur moeten klemmen. Jong geleerd, ...
Tussen al die verkeerschaos vonden we de grootstad toch meer dan een blitsbezoek waard. We bleven hier zelfs vier nachten, bijna ons record op een plaats! Na 't Cambodiaanse platteland en de Mekong waren we blijkbaar dringend aan een paar gezellige cafés en restaurants (zonder TL-lampen, hoezee!) toe. Saigon heeft ook een pak interessante musea, zoals het War Remnants Museum vol indrukwekkende foto's over de Vietnamoorlog. Spijtig genoeg vaak gruwelijke beelden: Amerikaanse soldaten die dorpen afbranden enzo (om nog een relatief licht voorbeeld te geven...). Het is moeilijk een duidelijk beeld van de hele oorlogsgeschiedenis te vormen. OK, we kennen de grootste partijen en lijnen. Maar hoe meer we erover weten, hoe ingewikkelder het wordt...
Om een voorbeeld te geven: onze Vietnamese gids naar de Cao Dai tempel en Cu Chi-tunnels nabij Saigon vocht tijdens de oorlog aan de zijde van de Amerikanen. Hij leidt toeristen dus ook rond in het gebeid waar ooit communistische guerrillasstrijders vanuit hun vernuft, ondergronds netwerk vol verradderlijke vallen tegen de US vochten. Stel je voor dat bij ons een Vlaming die met de Duitsers meevocht, toeristen op een plaats zou rondgidsen waar veel Vlaamse soldaten hun leven lieten. Het zou ondenkbaar zijn, toch? Maar blijkbaar kan het hier toch, en historisch gezien snappen we dat dus niet helemaal.
Er zijn soms nog, meer alledaagse dingen in Vietnam die wij niet zo goed snappen. Hoe de Vietnamese koffie zo lekker en toch zo straf kan zijn bijvoorbeeld. En waarom we hier voor zes dollar alletwee een perfect geknipt kapsel hebben! Of waarom de bewaker van een museum ons eerst een halfuur buiten nat van de regen laat wachten (jaja, het museum is open, yesyes) en dan tegen sluitingsuur beslist om ons te vertellen dat we vandaag toch niet binnen kunnen (allez, 't is te zeggen, wij moeten het eruit sleuren of we stonden er nu nog:-)... Dat soort irritant gedoe was toch minder in de andere landen.
Maar net als de verborgen schatten van tempels in Cholon (het Chinatown van Saigon), ontmoeten we ook lieverdjes die ons geen tours of boeken willen aansmeren. Hoewel: een degelijk, overzichtelijk boek over den oorlog of een snelcursus 'beleefd maar duidelijk Vietnamees' zouden we hier zo kopen!

Nog Saigon

Saigon