Falling for Lijang

Ni hao! (= hallo in 't Chinees: geleerd van de beo's in ons hotel, handig zo'n sprekende vogels!)
Ha Lijang, het lijkt wel een kruising tussen Brugge en Praag, dit aangename bergstadje met kabbelend water door de oude kasseistraten. We staan opnieuw versteld van de properheid. Geen vuiltje op straat en de Chinese overheid maant de vele toeristen (vooral Aziaten, wij zijn hier zowat de enige blauwogen) tot keurigheid aan. Overal hangen houten bordjes met grappige opschriften zoals 'don't pick the flowers and you are a gentleman' of 'don't make noise and so be a civilized tourist'. Ja, alles is hier enorm georganiseerd en 'beschaafd'. Als de Chinezen nu ook het spieken op straat zouden laten... Dat doen vooral de ouderen (ook de vrouwtjes) allemaal! En dan bedoelen we geen licht gerochel, neeneen, het komt echt van diep (van waar blijven ze het halen:-)
Jonge Chinezen horen we nog weinig spieken. Misschien gaat het er wel stillekes uit...
Onze beste Chinese kameraad Kun (nogal veel lokalen willen vriendjes zijn) vindt dat spieken verplicht in een zakdoek zou moeten en verboden op straat. Hilarische conversaties soms, vooral als zij in het Chinees praten en wij er niks van verstaan. Dat gebeurt dus dikwijls: ze praten gezellig voort en wij antwoorden in het Vlaams. Met wat gebaren erbij verstaan we mekaar soms, maar vaak doet iedereen gewoon alsof. Absurd lachwekkend (al giechelen we natuurlijk pas als onze 'gesprekspartners' er niet meer zijn).
Kun (een gemakkelijke naam om te onthouden!) praat gelukkig wel Engels en wil wat graag zijn cursus 'zakelijk Engels' met ons oefenen. Dat doen we gaarne, want hij swanjeerde ons vanaf het moment dat we hem op de slaapbus naar hier ontmoetten (ze zouden dat beter de wakkerbus noemen, geen oog dicht doen we op die dingen, maar het spaart ons wel een overnachting uit). Dankzij hem logeerden we in een mooie en goedkope hotelkamer met eigen badkamer (door de duurdere prijzen in China durfden we daar niet meer van dromen).
Om de jongen te bedanken, trakteerden we hem en zijn broer op een etentje met plaatselijke specialiteiten die zij voor ons bestelden. De twee nodigden ons op hun beurt uit voor een diner bij hun thuis. Kun was jarig, dus dat werd meteen een groot feest. De mama had gekookt: een berg typische gerechten zoals Tibetaanse soep, groene bonen, zwarte pensen met rijst en veeeel Chinees snoep. Daarna was het tijd om te zingen, want dat doen ze zoals alle Aziaten enorm graag! Kun componeerde voor en over ons zelfs een liedje op gitaar met de schattigste, Engelse tekst. Na het eten bleek ook waarom er enkel chappe lag. Broertje begon te showen met zijn BMX, sigarettenasssen gingen de grond op, de vloer diende ook als notenkraker en er werd een binnenshuis-kampvuur aangestoken. Oergezellig en goedkoop: misschien een tip voor onze huizenverbouwende vrienden thuis?
Na het afscheid van Kun en zijn familie, kropen we onder de dikke lakens in onze hotelkamer. En toch lagen we opnieuw te bibberen, ondanks ons kersvers setje thermisch ondergoed... Chauffage hebben we hier nog nergens gezien. Deuren en ramen staan om een of andere reden ook 's avonds in bars en restaurants constant open... Nergens een plaatske om ons te verwarmen, snif, gelukkig kunnen we ons overdag aan de zon opwarmen! Om die bergkloof in de buurt deftig te bezoeken, moesten we drie dagen trekken. Dat plan borgen we na al net nachtelijk gebibber toch maar wijselijk in de kast. Hop naar het lager gelegen en vijf graden warmere Dali!

Kun and family 2

For Kun and his family

Thank u for an amazing evenig: we will never forget u all!

Lijang 2

Lijang

Nota bij Kunming: ambiance in 't park

Ah ja: wie zich afvraagt wat Koen daar met een basketbal doet, nog even dit. In Green Lake Park komen de inwoners van Kunming niet enkel wandelen of picknicken, neeneen, het is er een hele kermis. In elke hoekje staan er wel groepen Chinezen te (volks)dansen of zingen (iedereen doet gewoon mee, geweldig indrukwekkend zo'n spontaan volkskoor!). Koen liet zich overtuigen om met een basketbal naar blikjes te gooien voor een paar cent. Hij kreeg ze allemaal omver en won... niks! Maar hij was wel 'number 1'!

Fancy China (Kunming)

Na een lange maar wondermooie rit door de bergen kijken we onze ogen uit in het hypermoderne Kunming. Het lijkt wel een sciencefictionstad: politie rijdt door de chique winkelstraten (het lijkt wel de Meir maar groter en properder) in golfwagentjes, elektrische brommertjes suizen geluidloos door hun aparte rijbanen, Mister MacDonald's zwaait de fotogekke Aziaten tegemoet. Onze eerste indruk van China is dan ook helemaal anders dan verwacht. Heel relaxed, het lijkt wel een voorbeeldstad.
Toch vinden we tussen de hoogbouw her en der nog oude, houten huisjes en tempels. Nog een oosters teken aan de wand: de wc's...
Tijdens de rit hiernaartoe deed Sofie een grote ontdekking: de gemeenschappelijke vrouwentoilet. Allemaal naast mekaar boven een soort goot met een muurtje van amper een halve meter ertussen (zonder deur) om toch een vlaag van privacy op te wekken. Maar na x-aantal lange busritten door vier Aziatische landen gaat dat blijkbaar allemaal...
Vanavond kruipen we op de nachtbus voor, wederom, 12 uur naar Lijang. Als jullie denken dat het winter is in België, hou jullie vast: het wordt daar bij nachte naar 't schijnt min 12 graden. Zijn wij nu zot om tot daar te gaan? Tja, alles om Chinees erfgoed en de diepste bergkloof ter wereld te zien...

Kunming

Sapa- de laatste

Sapa- trekking 3

Sapa- tekking 2

Sapa- trekking

Sapa en Cat Cat Village 2

Sapa en Cat Cat

Brrrrachtig in Sapa

Wauw, dit is veruit het mooiste stukje Vietnam! De bergen rond Sapa zijn wonderschoon. Het is hier wel barkoud en onze rugzakken zijn met twee nieuwe fleeces weer wat zwaarder. Gelukkig zijn de bergvolkeren die in hun traditionele, kleurrijke kledij hartverwarmend! Een zaligheid na alle sjoemelende verkopertjes in de rest van Vietnam.
Tijdens onze tweedaagse trekking met overnachting in een homestay ontmoetten we ook een toffe Spanjaard en een lieve Britse. Hun gezelschap was goud waard, want in het berghuisje was het nog kouder en er viel- buiten bibberen en babbelen- niks te beleven.
Ondertussen zijn onze nieuwe vrienden alweer vertrokken, allebei naar het warme zuiden van Vietnam, terwijl wij morgen naar China reizen. De Engelse Caroline kwam net van daar en gaf ons hopen tips. ’t Zal nodig zijn want volgens haar is China qua communicatie echt geen makkie om rond te reizen. Benieuwd naar onze avonturen? Als we uitgerust zijn na meer dan 12 uur op den bus laten we het jullie waarschijnlijk vanuit Kumming weten. xxx,
uw correspondenten uit het verre oosten.

Weg uit Hanoi

Dag trippers,
Hoezee! We hebben eindelijk ons paspoort en vrijheid terug! We kunnen de hoofdstad dus eindelijk met Chinees visum verlaten. Het werd tijd, want we voelen duidelijk tekenen van de vervuiling. Koen kreeg ook een soort keelontsteking en lag een dag en half in bed. Ondertussen is hij weer helemaal de oude en willen we vooral zo snel mogelijk frisse lucht! Daarom besloten we niet naar Ninh Binh te gaan, want dan moeten we weer langs Hanoi, maar meteen naar de bergen door te reizen. Terwijl we zitten te wachten op de nachttrein naar Sapa, dat wordt weer een 8 uur durend lolletje, kruipen we nog even tussen de gamende jongeren in de internetshop! Hoewel de jongen naast ons meer interesse toont in deze blog dan in zijn spelletje (figuren doen dansen en daar krijgt hij dan punten voor, voila, ik heb ook eens gespiekt!)
De beelden van de naai-ateliers zijn trouwens genomen bij de vzw Finado (www.finado.be), die onder andere mensen met een handicap de kans biedt om een stiel te leren. Na een opleiding van zes maanden kunnen ze dan bij het centrum aan het werk. Mooi om te zien!
Het was ook boeiend om samen met de Mechelse Vicky-Ann, die binnenkort weer in de Dijlestad komt wonen, de Vietnamese eetcultuur in volle glorie te ervaren (waarvoor nogmaals dank!)
Over eten gesproken: daarnet nog dineerden we hier vlakbij het station in een druk bezochte resto waar geen enkele toerist zat en de drank rijkelijk vloeide. Bij elke, ja elke, teug bier klonken de glazen tegen mekaar. Dat vonden we een goede gewoonte en namen die vrolijk over. Het is maar dat jullie het weten moesten we dat nog doen tijdens ons eerstvolgende kroegbezoek samen... binnen enkele maanden!

Finale Finado

Finado 3

Finado 2