Falling for Lijang

Ni hao! (= hallo in 't Chinees: geleerd van de beo's in ons hotel, handig zo'n sprekende vogels!)
Ha Lijang, het lijkt wel een kruising tussen Brugge en Praag, dit aangename bergstadje met kabbelend water door de oude kasseistraten. We staan opnieuw versteld van de properheid. Geen vuiltje op straat en de Chinese overheid maant de vele toeristen (vooral Aziaten, wij zijn hier zowat de enige blauwogen) tot keurigheid aan. Overal hangen houten bordjes met grappige opschriften zoals 'don't pick the flowers and you are a gentleman' of 'don't make noise and so be a civilized tourist'. Ja, alles is hier enorm georganiseerd en 'beschaafd'. Als de Chinezen nu ook het spieken op straat zouden laten... Dat doen vooral de ouderen (ook de vrouwtjes) allemaal! En dan bedoelen we geen licht gerochel, neeneen, het komt echt van diep (van waar blijven ze het halen:-)
Jonge Chinezen horen we nog weinig spieken. Misschien gaat het er wel stillekes uit...
Onze beste Chinese kameraad Kun (nogal veel lokalen willen vriendjes zijn) vindt dat spieken verplicht in een zakdoek zou moeten en verboden op straat. Hilarische conversaties soms, vooral als zij in het Chinees praten en wij er niks van verstaan. Dat gebeurt dus dikwijls: ze praten gezellig voort en wij antwoorden in het Vlaams. Met wat gebaren erbij verstaan we mekaar soms, maar vaak doet iedereen gewoon alsof. Absurd lachwekkend (al giechelen we natuurlijk pas als onze 'gesprekspartners' er niet meer zijn).
Kun (een gemakkelijke naam om te onthouden!) praat gelukkig wel Engels en wil wat graag zijn cursus 'zakelijk Engels' met ons oefenen. Dat doen we gaarne, want hij swanjeerde ons vanaf het moment dat we hem op de slaapbus naar hier ontmoetten (ze zouden dat beter de wakkerbus noemen, geen oog dicht doen we op die dingen, maar het spaart ons wel een overnachting uit). Dankzij hem logeerden we in een mooie en goedkope hotelkamer met eigen badkamer (door de duurdere prijzen in China durfden we daar niet meer van dromen).
Om de jongen te bedanken, trakteerden we hem en zijn broer op een etentje met plaatselijke specialiteiten die zij voor ons bestelden. De twee nodigden ons op hun beurt uit voor een diner bij hun thuis. Kun was jarig, dus dat werd meteen een groot feest. De mama had gekookt: een berg typische gerechten zoals Tibetaanse soep, groene bonen, zwarte pensen met rijst en veeeel Chinees snoep. Daarna was het tijd om te zingen, want dat doen ze zoals alle Aziaten enorm graag! Kun componeerde voor en over ons zelfs een liedje op gitaar met de schattigste, Engelse tekst. Na het eten bleek ook waarom er enkel chappe lag. Broertje begon te showen met zijn BMX, sigarettenasssen gingen de grond op, de vloer diende ook als notenkraker en er werd een binnenshuis-kampvuur aangestoken. Oergezellig en goedkoop: misschien een tip voor onze huizenverbouwende vrienden thuis?
Na het afscheid van Kun en zijn familie, kropen we onder de dikke lakens in onze hotelkamer. En toch lagen we opnieuw te bibberen, ondanks ons kersvers setje thermisch ondergoed... Chauffage hebben we hier nog nergens gezien. Deuren en ramen staan om een of andere reden ook 's avonds in bars en restaurants constant open... Nergens een plaatske om ons te verwarmen, snif, gelukkig kunnen we ons overdag aan de zon opwarmen! Om die bergkloof in de buurt deftig te bezoeken, moesten we drie dagen trekken. Dat plan borgen we na al net nachtelijk gebibber toch maar wijselijk in de kast. Hop naar het lager gelegen en vijf graden warmere Dali!