Vriendelijke mensen die Hoi An-ezen, al willen ze ons allemaal iets- en dan liefst veel zelfgemaakte kleren- verkopen! Langs alle kanten weerklinkt 'Hello, u have a look at my sop?' (de Engelse 'sh' is niet zo evident om uit te spreken voor de meeste Vietnamezen) Na twee maand in dezelfde kleren rondlopen konden we hun lokroep niet weerstaan! Onze buit: een tuniek-kleedje (twee-in-een, altijd handig voor de doorwinterde reizigster) en een fleece jasje voor het koudere noorden en China (niet op de foto, maar dat komt nog wel). De Koen liet zijn favoriete hemd (waarmee hij in Nha Trang zit te vissen; zie die foto's) twee keer in andere kleuren kopiëren. Het is allemaal vrij goed gelukt, alleen blinkt Koens zwarte hemdje nogal fel. Maar 's avonds ziet ge dat niet, dus dat trekken we ons niet aan! En voor een totaalsommetje van 33 euro voor vier maatstuks hebben we geen klagen!
Met eindelijk iets nieuws om aan te trekken, flaneerden we door het schone Hoi An. Het zonnetje was voor het eerst ook weer een hele dag van de partij. Het oude centrum deed ons wat denken aan Luang Prabang in Laos, ook werelderfgoed, maar toch weer anders qua sfeer. Of om het met de Aziaten hun favoriete oneliner uit te drukken: 'Same Same but Different'! Het was hoe dan ook de 11 uur durende rit in een ijskoude airco-trein waard. Gelukkig maar, want die Siberia-expres was geen lachertje! Geef ons dan maar de comfortabele slaapbussen, waar we zonet voor de luttele drie uurtjes tussen Hoi An en Hue bijgestopt werden. Meer over deze stop in een volgende aflevering van uw favoriete reisverhaal:-)
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten